يکشنبه ، 02 مهر 1396
بیستون
بیستون
محوطه تاریخی بیستون در شهر بیستون در سی کیلومتری استان کرمانشاه و در پای کوهی معروف به همین نام و در مسیر شهر کرمانشاه به همدان واقع شده‌ است.
تاق بستان
تاق بستان
مجموعه‌ای از سنگ‌نگاره‌ها و سنگ‌نبشته‌های دورهٔ ساسانی است که در شمال غربی شهر کرمانشاه در غرب ایران واقع شده است. اين مجموعه در قرن سوم میلادی ساخته شده است و ارزش هنری و تاریخی زیادی دارد.
 نودشه
نودشه
نودشه شهری در نقطه صفر مرزی ایران و عراق، در ۱۵۰ کیلومتری شهر کرمانشاه و از توابع شهرستان پاوه یا اورامانات است. «نودشه» در میانه کوه‌هایی بلند، دره‌هایی عمیق و تنگ واقع شده و اطرافش را جنگل‌های بلوط، ون و درختان میوه و چشمه‌های زلال فراگرفته‌است. خانه‌هایش پله پله و به سمت کوه‌ها در اوج‌اند.
کاروانسرای شاه عباسی بیستون
کاروانسرای شاه عباسی بیستون
کاروانسرای شاه عباسی بر سر راه قدیمی کرمانشاه – همدان، در مقابل فرهاد تراش قرار دارد. این کاروانسرا با مساحتی بیش از 6000 متر مربع، به فرم چهار ایوانی ساخته شده است و متعلق به دوره صفوی می باشد.
سراب نیلوفر
سراب نیلوفر
دریاچه کوچکی در حدود 30 کیلومتری شمال غرب کرمانشاه است که مملو از گل‌های نیلوفر آبی است
 
توقف
هنرهاي بومي استان
کمينه   

فرش

در استان كرمانشاه، دار قاليبافي داري است عمودي و يا ايستاده و نقوش به كمك گره اي تركي بر متن قالي نقش مي بندد، شيوة بافت دوپودي است. بدين ترتيب كه پس از دوانيدن پود كلفت كه در اصطلاح محلي «تونه پو» ناميده مي شود، به بافت يك رج گره اقدام مي شود، و در انتها پود نازك يا شليه پو را عبور مي دهند. پشم مورد نياز قاليها، ابتدا از احشام منطقه تأمين مي شد، ولي امروزه به واسطة افزايش روند توليد و كمبود آن، از پشم كارخانه اي نيز استفاده مي كنند.
تولید فرش سیدعبدالهی که بوسیله تولید کننده ای به همین نام درکرمانشاه آغاز شد وافزایش طرح های دیگرکه متأثر ازنقوش فرش ساروق،کرمان وبیجاربود درواقع نشان دهنده سابقه بافت فرش شهری کرمانشاه درآغاز قرن حاضر شمسی است. به طور کلی، فرشبافی اصلی وواقعی کرمانشاه راباید درمناطق روستایی وریشه آن ها رادرپهنه گسترده قالی بافی عشایری جستجوکردکه به قالی بافی تاریخی وکهنسالی ایران می پیوندد.قالی بافی به صورت یک فعالیت جنسی، باارزش خودمصرفی وبا نقشه های بومی و محلی از سالها پیش‌ دربسیاری ازروستاهاو درمیان‌عشایر منطقه‌کرمانشاه وجود داشته‌است.
نقشه‌های‌محلی‌شناخته‌شده ‌که‌نام‌روستاهای‌معینی‌رابرخوددارند،گواه بارزی براین امراست.ازاین جمله اندنقشه های کیونانی، حسین آبادی، اکبر آبادی، وغیره که به نام روستاهای کیونان، حسین آباد و اکبرآباد نامیده شده است. روستاهایی که نامشان براین نقشه ها،نشسته، زادگاه این نقشه ها بوده اندویا ممکن است بافندگانشان دراین موردتقدم یامهارت بیشتری داشته اند.
ویژگی های قالی بافی سنتی درمنطقه کرمانشاه :
1. درهمه جازنان بافنده قالی بودند
2. قالی کمتر برای عرضه به بازار بافته می شد.
3. درهمه جا دارها ایستاده (عمومی) بود.
4. گره قالی ترکی، پرزقالی بلند وبه اصطلاح پرگوشت بود
5. نقش ها هندسی وبومی خودمنطقه ودرمسیرمواردی متأثرازنقش های بومی مناطق مجاور بود.
6. رنگ ها اغلب گیاهی ومعدنی بودودرمحل تهیه می شد.دراغلب نقاط محدودبه چند رنگ اصلی موجوددرمنطقه بود.
7. قالی ها رامعمولاً دراندازه های 5/1×3 -2×3 -1×25/1 وکناره به اندازه 1×5 ذرع می بافتند.
8. مواد اولیه آن به خصوص نخ پشم درهمان روستا تهیه می شدبه عبارت دیگر قالی بافی روستایی وایلی هم خودکفا وهم خودمصرف بود.
9. رج شماربین 20 تا 30 بوده است.
این ویژگی ها رفته یاتحولاتی که درامرقالی بافی بوجود آمدتغییر یافت. ازجمله:
1. تغییردرابزارکار= تنها تغییر عمده ای که دراین مورد دیده میشود،تغییر نوع داراست .به نظر بافندگان بادارهای جدید کارراحت تراست وقالی هم صاف تروبهترازکار درمی آید.
2. تغییردراندازه قالی = بافت قالی کناره کم شده است وعلاوه براندازه های معمولی بافتن قالی های بزرگ دراندازه پشتی رواج یافته است.دراندازه های:
90×75 -160×110- 250×140 -3×2
3. تغییر درنقش = درنتیجه جاذبه بازار ،نقش های معمول درمناطق دیگرنیزبه منطقه وارد وبافته می شود.
4. تغییر رج شمار = فرش ها با رجشمار بالاتراز30تا40بافته می شود.
 
در فرهنگ قاليبافي كرمانشاه، واژة «گل» به معني نقش به كار برده مي شود چنانكه در گل اكبرآباد (گل ترنجي) و غيره، منظور از گل، نقشة كلي قالي است. همچنين ريزه گل به معني خرده نقشهاست . اين نقوش كه ابداع و ارائة آنها اختصاص به بوميان منطقه دارد، با نامهايي گوناگون از نتوع و ويژگيهاي مخصوصي برخوردارند، به طوري كه نمونة آنها را در ديگر مناطق نمي توان يافت. در ميان اين مناطق، منطقة كنگاور و دينور، محل تلاقي نقشهاي مختلف مناطق مجاور است.
در اين ميان «نقش بازو بندي» كه آن را در بعضي روستاهاي سنقر «شيرين شكر» هم مي نامند، تنها نقش بومي است كه هنوز هم بازار خوبي دارد. نقشه هاي متداول و مرسوم در منطقه، از چندين نقش شناخته شده تشكيل يافته اند، و اين نقشه ها عبارتند از: نقشه دار گل، بازوبندي سماوري، عبداللهي، اكبرآبادي، حسين آبادي، كيوناني كه به نام روستاي كيونان از توابع دهستان بيلوار ناميده مي شود، ولي در نزد تاجران و دلالان به نامهاي خانم بافت و تخت جمشيدي نيز شهرت دارد.
هر يك از نقشهاي مجموعه اي از خرده نقشها را در بر مي گيرند. خرده نقشها نيز تعدادشان بسيار زياد است كه به تعدادي از آنها اشاره مي شود:
پنجه، حوض، ماسي (به معني ماهي)، ملوچك (گنجشك)، ماهي، چراغ، ماه، خرس، قلاب، چكش، بازو (وردنه)، شمامه (دستنبو)، بازوبند، دارگل، بال، نان، ماه، شال، آفتابه، يقدان (صندوق و يخدان)، سماور، مسجد، پنجره، گل مرواريد، گل زنگوله، گل جقه، پرچم.
در قاليبافي غير از نقشه هايي كه فقط به منطقة كرمانشاه اختصاص دارند، نقوش غير بومي ديگري نيز كه هر يك به منطقة مخصوصي تعلق دارند در بازار پذيرفته شده اند. اين نقوش كه اكثراً به نام خاستگاه اوليه شان مشهورند عبارتند از: نقشة اُشبن كه متعلق به يكي از روستاهاي نهاوند ،  نقشة جوزان مربوط به منطقة ملاير ، نقشة بُرچِلو كه مربوط به منطقة اراك، ماهي درهم كه در كردستان و ماهي نقش بومي بيجار است .

قطع دستبافهاي توليدي كه معمولاً در اندازه هاي 5/1*3 ذرع و 2*3 ذرغ و 1*25/1 ذرع (پنج چاركي) و كناره به اندازة 1*5 ذرع است، که امروزه با توجه به خواست بازار، تغييراتي یافته است.

  گِلیم

 یکی از انواع صنایع دستی زیراندازی و پوششی است که ازابریشم ، موی بز، پشم گوسفند و یا دیگر چهارپایان اهلی بافته می‌شود. گليم بافي از صنايع دستي خانگي است كه در بيشتر نقاط استان كرمانشاه رواج دارد . گلیم به شکل سنتی‌اش، معمولاً برای پوشاندن زمین، دیوار و یا رواندازی برای حیوانات باربر استفاده می‌شود ولی امروزه به عنوان یک پوشش مدرن برای خانه‌های شهری نیز خریداری می‌شود. رنگهای استفاده شده در گلیم سنتی گیاهی هستند. با تكنیك بافت گلیم، وسایل مختلف تهیه می شود. رختخواب پیچ (چادر شب)، خورجین و سجاده نمونه هایی از آنهاست. گلیم را می توان از دو جهت بررسی كرد: یكی از نظر بافت و دیگری از نظر نقش.   گلیم در بیشتر نقاط ساده بافته می شود.
گلیم در سایز‌های مختلفی به شکل مستطیل بافته می‌شود از قبیل:
·         ۷۰×۱۰۰ cm
·         ۱۰۰×۱۵۰ cm که به ذرع و نیم مشهور است و متداول ترین اندازه‌است.
·         ۲×۳ m
·         ۳×۴ m
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 نقوش گلیم به دلیل تكنیك خاص بافت، بیشتر به صورت اشكال هندسی است، با وجود این محدودیت، آن چنان تنوع و قدرت هنری وسیعی دارد كه حتی در كتب هنری بین المللی دیده شده كه دست بافته روستایی ایرانی (كسی كه تحصیلی در زمینه فرم و رنگ ندارد) در مقایسه با كار هنری یك هنرمند (كسی كه تحصیل و تجربه در زمینه هنر دارد) دارای ارزش هنری بیشتری است. گليم با نقشهاي مرغابي، غاز، اردک، خروس، شانه و گل که همه اين طرحها برگرفته از محيط ، منطقه است
طرحها و نقشهاي گليم استان کرمانشاه به سه بخش کلهرنشين، اورامانات و هرسين تقسيم مي شود که علاوه بر وجوه مشترک در طرح و رنگ خلاقيتهايي نيز در کار هر منطقه وجود دارد. اکنون حدود سه هزار بافنده گليم يا ور در استان کرمانشاه مشغول فعاليت هستند که بيشتر آنها در منطقه هرسين هستند.  گلیم‌های هرسین کرمانشاه از بهترین گلیم‌های ایران هستند.
نقوش چشمه نظامي ، و نقوش تركيبي درخت و لانه گنجشك ، مرغابي ، مار ، عروسك ، قيچي ، خطوط افقي ، عمودي ، نقش قرقره راه راه ، پنجه گربه ، قاچ خربزه ، گل مشرفي ، گل ترمه و سوزني از جمله نقوشي هستند كه در گليم هاي استان به ويژه هرسين ديده مي شود . همچنين در زمينه گليم هاي هرسين نشانه هاي بسياري از درهم تنيدگي تمدن و فرهنگ ها ملاحظه مي شود .
 
 

 

 گيوه

مناطق كوهستاني كردستان و کرمانشاه و گذرگاههاي صفب العبور آن‌ها، نوع معيشت مبتني بردامداري و كشاورزي و ضرورت تحرك فراوان پا افزاري را مي‌طلبد كه سبك، راحت ، مقاوم و خنك باشد و خود عشاير، وروستاييان و جوامع نيمه شهري با امكانات موجود در منطقه قادر به توليد آن باشند. گيوه چنین پا افزاری است گیوه تا دورۀ صفویان کفش عموم مردم ایران بوده است. بنا به نوشتۀسیاحان که اروپایی، طبقات بالای جامعهکفش های تماماً چرمی و عامه مردم گیوه می پوشیدند.
گيوه را بايد يكي از جالبترين و ارزنده ترين صنايع دستي روستايي ايران دانست. اين پاي پوش قديمي كه روزگاري، بخصوص در فصل تابستان مورد استفاده فراوان قرار مي گرفت در سالهاي اخير به سبب رواج كفش ماشيني و جايگزين شدن آن بجاي پاي افزارهاي قديمي در اكثر مناطق ايران رونق و اعتبار ديرين را از دست داده ولي زيبائي و تنوع و طرحهاي متعدد گيوه آنچنان است كه هنوز هم داراي متقاضيان فراواني بوده و از استقبال قابل توجهي در فصول بهار و تابستان برخوردار مي‌باشد. گيوه كشي يكي از صنايع دستي رايج و بومي استان کرمانشاه است و به ويژه در بخش اورامانات از جمله صنايع دستي مسلط مي‌باشد. اين صنعت بومي را مي توان بر مبناي نوع توليد و محل توليد به دو بخش اصلي روستايي و شهري تقسيم كرد. دو روستاي هجيج و نودشه از بخش اورامانات جزو مراكز قريمي و مهم توليد نوع خاصي از گيوه مي‌باشد كه تخت آن كهنه اي است و به نام گيوه زيره اي شهرت دارد.
در بهترین و مرغوب ترین نوع این پای افزار تکه پارچه های پنبه ای کهنهو غیرقابل مصرف به صورت رشته های دراز به عرض حدود یک سانتیمتر بریده شدهو کنار هم قرار می گیرد و با چسب مخصوص به وسیله ابزاری که مشته نام داردکوبیده می شود. این کار در سه لایه انجام می شود و پس از فشرده شدن به شکلکف گیوه در آمده و آماده استفاده می شود.
نوع دوم، گیوه هایی با کف چرم است که در ساخت آن از زائده هاى پوست گاو وحيوانات ديگر استفاده می کنند.
سومین نوع، كه در واقع نازل ترين نوع محسوب مى شود گيوه‌هايى با کفلاستیکی است که امروزه به علت ارزانی، مصرف آن  میان گروه های کم در آمدرواج بیشتری دارد.  برای ساخت کف این گیوه عموما از لاستیک های غیر قابلمصرف اتومبیل ها استفاده می کنند .
بخشي از مواد مورد مصرف گيوه بافان در محل و بخشي ديگر از نقاط ديگر تهيه مي شود. موادي كه در محل تهيه ميشود:پوست گاو – پيه – نري گاو و نخ تابيده است. موادي كه از خارج محل تهيه ميشود عبارت است از:1 – براي گيوه هاي تخت زيره اي رنگ – پارچه نازك نخي – كتيرا – نخ تابيده ( قرقره)2 – براي گيوه هاي طرح جديد (‌تخت چرمي و پلاستيكي) ميخ پوست دباغي شده – پاشنه هاي لاستيكي – كف لاستيكي – چسب – پوست – نري گاو – پارچه نخي – موي بز.
كار گيوه كشي معمولاً در دو مرحله كارگاهي و خانگي انجام ميشود. كارهاي مربوط به تخت گيوه كه كاري مردانه است معمولاً در كارگاه و يا مغازه ها با ابزار گوناگون انجام ميشود. در مناطق شهري كارهاي مربوط به رويه گيوه توسط زنان و در خانه ها صورت ميگيرد. اين كار در روستا ها هم به دست زنان و هم به دست مردان در خانه و قهره خانه و اماكن عمومي در ايام فراغت انجام ميشود.
رنگ هايي كه در تهيه گيوه بكار مي رود عبارتند از رنگ هاي آبي، قرمز، سفيد، استخواني وسياه. رنگ هاي آبي و قرمز كه در تخت گيوه بكار برده ميشود قبلاً تخت گيوه ها فقط به رنگ سفيد بود رويه گيوه مردانه معمولاً سفيد بوده و براي بافت گيوه هاي زنانه از نخ هاي رنگين و گاه از انواع منجوق نيز استفاده به عمل مي‌آيد. رنگ سياه – رنگ موي بز اين رنگ در زير رويه قرار ميگيرد.
در کرمانشاه توليد 4 نوع گيوه معمول است : گيوه تخت آجيده که کف تخت آن بانخ پرک آج خورده است و استحکام زيادي دارد و بهترین ترين نوع گيوه به شمارمي آيد. گيوه تخت چرمي که بتدريج جايگزين گيوه هاي تخت آجيده شده است و کفآن چرم يک تکه گاوميش است. گيوه تخت پلاستيکي که ارزانترین نوع گیوه است و گيوه با رويهابريشمي که رويه آن از نخهاي ابريشمي رنگارنگ تهيه مي شود و داراي نقشهایهندسي بسيار چشمنواز است. همچنین نوعی گیوه به نام كلاش هورامي در اورامانات کرمانشاه توسط گيوه بافانهورامانبا تكه های پارچه به هم دوخته شده با روده دام به هم بافته مي شود.
در مجموع اگر چه گیوه کم پوشیده می شود، اما مسافران هنوز آن را بهعنوان سوغات می خرند و گاهی هم آن را به مثابه زینت به دیوار می آویزند.

 موج

يكي ديگر از صنايع دستباف كرمانشاه موج بافي است، كردها از موج براي نگهداريرختخواب و وسايل اضافي بهره‌برداري مي‌كنند و در ضمن به عنوان پشتي هم از آناستفاده مي‌نمايند و زيبايي خاصي به محل زندگي مي‌دهد.  تهيه موج كه مانند پارچه است در بعضی شهرها از جمله پاوه و اورامانات رواج دارد.
 موج بافی بیشتر درخانواده ها انجام می شود. انواع موج، احرامی، رانکه و چوغه (نوعی شال کردیکه از حدود22 متر آن یک دست لباس تهیه می شود) است. جا نماز (سجاده) با قطع 60*110 سانت از دیگر تولیدات کارگاههای موج بافی است. دستگاه موج بافی چوبیبوده که گاه در روی زمین و گاه در داخل گودالی قرار می گیرد. هر دستگاهنیازمند دونفر است. یک نفر بافنده و یک نفر ماسوره پیچ. موج(رختخواب پیچ)،احرامی، در اطراف پاوه(نوسود) بافته می شود. اندازه موج به علت متغیر بودنعرض دستگاهها متفاوت است ولی بیشتر آن را یک پارچه به طول 10 متر و عرض 50تا 60 سانتیمتر می بافند. پس از بافت آن را به چهار تخته تقسیم کرده و ازپهنا به هم می دوزند. در بعضی از کارگاهها که عرض دستگاه بیشتر و بین 65تا 70 سانتیمتر است, موج از سه قطعه تشکیل شده است.
 

 قلمزني

هنر قلمزنی عبارت است از تزیین و کندن نقوش باایجاد خطوط و نقوش به وسیلۀ قلم با ضربۀ چکش بر روی اشیای فلزی به ویژه  مفرغ (ترکیبی از مس و قلع)، ورشو(ترکیبی از نیکل،مس و قلع)، برنج(ترکیبی از مس و روی است)، طلا، نقره و مس.
 
پیشینه قلمزنی به زمان سکاها یا سیت ها نسبت داده می شود که نژاد آریایی داشتند. آثار قلمزنی اندکی از دوره مادها که در سده هفتم ق.م در شمال ایران روی کار آمدند به یادگار مانده است. اشیای به دست آمده از آذربایجان حاکی از آن است که از نفوذ سکاها به تدریج کاسته شده و سبک مادها در این زمان جای آن را گرفته است. مدارک فلزی به دست آمده از زمان مادها به ویژه در قرن شش و هفت پیش از میلاد، اشیای زیویه از توابع سنندج است که در میان آن ها آثاری از طلا و نقره و وسایل زینتی و زیورآلاتی،چون جام طلا و مجسمه هایی از حیوانات به سبک های آشوری و سکایی و... به چشم می خورد. با روی کار آمدن پارس ها و تشکیل حکومت هخامنشی (330- 550 ق م ) هنر قلمزنی تحوّل یافت از جمله اشیای شناخته شده در دوره هخامنشی دو لوح سیمین است که در موزه ملی ایران نگهداری می شود. در دوره ساسانی (224 تا 650 میلادی) ساخت اشیا به سه طریق زیر انجام می شد:
1.به وسیله چکشکاری بر ورق سرد.
2.به وسیله ریختگی و ساخت ظروف آستردار از ورق.
3.تراش با چرخ
در عصر صفوی که دوران طلایی هنر ایران به شمار می رود، قلمزنی بسیار گسترش یافت. اجرای نقوش ظریف و بسیار ریز و زیبا جای نقوش درشت و ضخیم را در تزیین اشیاء گرفت.  در زمان قاجار هنر قلمزنی رو به ضعف نهاد. در این دوران ساخت جعبه های قلمزنی با نگارش خطوط و خوشنویسی و طلاکوب و اسطرلاب سازی به شیوه قلمزنی و مشبک کاری مرسوم و متداول بود.
در سال های اخیر حیات دوباره این هنر و زنده کردن سنن ارزشمند گذشته به همراه نوآوری هایی در آن، مدیون تلاش هنرمندان قلمزنی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری است.
ابزارهایی که به طور مستقیم در هنر قلمزنی به کار می روند چکش و قلم است که هنرمند با استفاده از آن ها زیباترین آثار هنری را می سازد.
هنر قلمزنی در استان کرمانشاه روزگاری جلوه ای خاص داشته است و قلمزنان بزرگی در این خطه مشغول فعالیت بوده اند که آخرین فرد از تبار قلمزنان حرفه ای شهر کرمانشاه استاد علی اکبر عین القضایی است که با تدریس قلمزنی به جوانان کرمانشاهی دست به احیاء این هنر زد. قلمزنان هنرمند کرمانشاهی با الهام از آثار تاریخی دوره هخامنشی و ساسانی و طبیعت منطقه، در نهایت ظرافت و زیبایی، آثار هنری زیبایی را خلق کرده اند که خریدار جهانی هم دارد.
 

 

نمد مالي
 بنا به عقيده باستان شناسان و ساير كارشناسان قدمت ساخت نمد به هزاران سال پيش باز مي گردد و از اولين محصولات توليدي انسان كوچ نشين و دام پرور جهت حفاظت در برابر تغييرات جوي محسوب مي شود . عدم نياز به تكنولوژي ساخت پيچيده و سهولت در توليد اين فرآورده و نيز دسترسي آسان به مواد اوليه آن باعث اتفاق نظر كارشناسان در اين زمينه است . با توجه به سابقه دامپروري در كرمانشاه و نيز زندگي عشايري در اين منطقه , اين نظريه در باره صنعت نمد مالي استان كرمانشاه قابل تعميم است . در حال حاضر نمد مالي در بعضي مناطق به صورت دائمي و كارگاهي و در پاره اي مناطق ديگربه صورت فصلي توليد مي شود .
فرآيند در هم تنيدن الياف طي مراحل حلاجي كردن , لوله كردن و كوبيدن پشم و استفاده از آب و صابون در نهايت منجر به توليد فرآورده ای به اسم  نمد مي شود كه كاربردهايي به عنوان زيرانداز , زين اسب , كلاه نمدي . جليقه , و فرجي ( فرنجي ) دارد .
طرح هاي مرسوم كه در نمد استفاده مي شود عبارتند از شمشير , تپانچه , بز كوهي , گل ترنج , پله , جقه شاهي , كله قوچي , مرغ , گل , بته زين , گنجشك , گل نيلوفر , در توليد آن و بيشتر از رنگ هاي سياه , سفيد   كرم , سبز , سرخ , قهوه اي و همچنين پشم خود رنگ استفاده مي شود .
 
 

 

با توجه به اینكه منطقه كرمانشاه از درباز محل پرورش احشام و دامهای فراوان بوده است بنا به ضرورت دباغی های فراوان نیز به وجود آمده . كه كرمانشاه را منبع اصلی تولید و پخش چرم در سراسر كشور   می كند به همین دلیل در كرمانشاه سراجی یا چرم سازی های فراوان مشغول به كارند به طوری كه در بازار سنتی كرمانشاه بخشی به نام راسته سراجی بوجود آمده است . كالاهایی كه توسط چرم سازان تولید و تهیه می شود عبارتند از كیف . كمربند . بند اسلحه . بند قنداق . مچ بند . زین اسب . جلد اسلحه . جلـــــد موبایل و ... بعد از دباغی و آماده شدن چرم سراج بسته به نوع سفارش و ذوق سلیقه خود و بعد از تحویل گرفتن و آماده شدن چرم مورد نظر با پیاده كرده نقشه كار بر روی چرم بعد از برش زدن و دوختن قطعات به یكدیگری كالاهایی را تولید روانه بازارمی كند كه در نوع خود بی نظیر هستند در حال حاضر اكثر كالاهای تولید شبیه جنبه كاربردی دارد مانند انواع كیف . كمر بند . جاسویچی ...

ــ‌ تعدادی كارگاه نیز وجود دارد كه خود مشغول به فعالیت هستند و از طریق بازرگانی مجوز اخذ نموده اند

 

 از زمانی كه زندگی كوچ نشینی عشایر منطقه كرمانشاه آغاز گردیده است شاید حدود 2 تا 3 هزار سال می گذرد كه از چیغ برای تزئین سیاه چادرهای عشایری استفاده می گردد از چیغ یا چیت برای حفاظت و زیبای اطراف سیاه چادر و گاهی نقش پاراوان امروزی را برای تقسیم بندی و جدا كردن قسمتهای مختلف فضاهای داخل چادر را انجام می دهد كه به دو صورت ساده و رنگی تولید می شود و در حال حاضر بیشتر بسته به نوع نیاز و یا با سفارش افراد تهیه می شود استفاده چیت یا همان چیغ بیشتر توسط عشایر استان مانند كلهر و سنجابی و نیز گاهی توسط روستائیان منطقه نیز بكار می رود ، برای تولید چیغ از پشم رنگی یا خود رنگ و حصیر كه تشكیل شده از نی های نازك و بلند می باشد استفاده می شود . نقوش بافته شده در آن بیشتر به صورت ذهنی باف و انتزاعی می باشد كه زیباترین نوع آن چیغ تپك می باشد . طرز تهیه آن به این صورت می باشد كه دانه های نی انتخاب شده را پس از دسته بندی از لحاظ رنگ و اندازه به وسیله پشم رنگی یا ساده از ابتدا تا انتها می پیچیند آنگاه نی های پیچیده شده را در كنار هم قرار داده و به وسیله نخ های شیمی می بافند و تبدیل به دیوار پر نقش و نگاری می شود كه به آن چیغ می گویند در حال حاضر گاهاً از كامواهای رنگی نیز برای تولید این محصول استفاده می شود كه از نوع نا مرغوب آن برای آغل گوسفندان استفاده می شود .

 

                                                                                                                                                                     

 

 سرزمین پهناور ایران از دیر باز مهد فرهنگ و هنر بوده است و در قلمرو موسیقی معنوی ایران و كرمانشاه در وادی تنبور و مقام های آن و همچنین در ساخت سازهای دیگر و نواختن آن جزو مهمترین مناطق ایران است در این منطقه موسیقی از گذشته های دور از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و به عنوان   جزیی از فرهنگ این سرزمین شناخته می شود مهمترین مناطق ساخت سازهای سنتی كه سر آمد آن تنبور می باشد عبارتند از اسلام آباد غرب . كرند غرب . گهواره . كرمانشاه . سرپل ذهاب . قلخانی . گورانی. سنجابی . صحنه . كنگاور و دینور

از مهمترین سازهای سنتی كه در منطقه ساخت می شود عبارتند از تنبور . دوزله . دایره یا همان دف . شمشال . سه تار . تار . تنبك و هل سنتور می باشد .

روش های ساخت تنبوربه دو شیوه تركه ای و كاسه ای یك تكه می باشد كه استادكار بعد از انتخاب چوب مورد نظر ( بیشتر از چوب توت و گردو استفاده می شود ) و روش كار شروع به ساخت می كند برای كاسه تركه ای چوبهای مورد نظر را به اندازه های مشخص برش زده و بعد از تهیه قالب فلــــــــزی ( به عنوان قالب اصلی ) چوبها را بعد از خیس كردن بوسیله حرارت فرم داده و به شكل كاسه مورد نظر در  می آوردند . در مورد كاسه یك تكه قالب كاسه تنبور را از چوب یك تكه می تراشند .

بعد از آماده شدن كاسه را به دسته آن وصل كرده و بعد ازساب زدن بوسیله سنباده سطح ساز را رنگ    ( لاك الكل ) می كنند و پرده بندی كرده سیم ها را متصل می كنند .